آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٨٢٧ - ناديده نگرفتن بدى در هيچ حال

«و بردگانى كه از شما تقاضاى مكاتبه (براى آزادى) مى‌كنند با آنها قرارداد ببنديد، اگر رشد و صلاح در آنها احساس مى‌كنيد، چيزى از مال خداوند كه به شما داده است، به آنها بدهيد.»

گذشت:

«وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ»[١]

«آنها بر خشم خود مسلّطاند و آنها از خطاى مردم مى‌گذرند.»

«وَ إِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ»[٢]

و هنگامى كه خشمگين شوند، عفو مى‌كنند.»

ناديده نگرفتن بدى در هيچ حال:

«وَ الَّذِينَ إِذا أَصابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُونَ وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولئِكَ ما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ وَ لَمَنْ صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ»[٣]

«و كسانى كه هرگاه ستمى به آنان برسد، تسليم ظالم نمى‌شوند و از ديگران يارى مى‌طلبند، و كيفر بدى مجازاتى همانند آن است، هركس عفو و اصلاح كند، اجر و پاداش او بر خداست.

خداوند قطعا ظالمان را دوست ندارد. و كسى كه بعد از مظلوم شدن يارى بطلبد، ايرادى بر او نيست، تنها ايراد و مجازات بر كسانى است كه به مردم ستم مى‌كنند و در زمين به ناحق ظلم روا مى‌دارند، در آخرت نيز عذاب دردناكى در انتظارشان است، امّا كسانى كه شكيبايى كنند و طرف را

[١] - آل عمران( ٣) آيه ١٣٤.

[٢] - شورى( ٤٢) آيه ٣٧.

[٣] - شورى( ٤٢) آيه ٤٣- ٣٩.