آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٨٤٣ - كسب اجازه در هنگام رفتن

هنگامى كه گفته شود: برخيزيد! برخيزيد.»

موضوع گفت‌وگو خير باشد:

«وَ تَناجَوْا بِالْبِرِّ وَ التَّقْوى‌ وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ»[١]

«به كار نيك و تقوا نجوا كنيد، و از خدايى كه همگى نزد او جمع مى‌شويد، بپرهيزيد.»

حرف زدن با خوش‌ترين عبارات:

«وَ قُلْ لِعِبادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوًّا مُبِيناً»[٢]

«و به بندگان من بگو: سخنى را بگويند كه بهترين باشد، چرا كه (اگر قول احسن را ترك گويند و به خشونت و لجاج برخيزند)، شيطان در ميان آنها فساد و فتنه مى‌كند، زيرا شيطان از آغاز دشمن آشكارى براى انسان بوده است.»

كسب اجازه در هنگام رفتن:

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِذا كانُوا مَعَهُ عَلى‌ أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ»[٣]

«مؤمنان واقعى كسانى هستند كه ايمان به خدا و رسولش آورده‌اند و هنگامى كه در كار مهمّى كه حضور جمعيّت را ايجاب مى‌كند، با او باشند، بدون اذن و اجازه او به جايى نمى‌روند.»

[١] - مجادله( ٥٨) آيه ٩.

[٢] - اسراء( ١٧) آيه ٥٣.

[٣] - نور( ٢٤) آيه ٦٢.