اين آمادگى به عنوان يك حفاظت واجب به خاطر اين‌كه مبادا دشمن ناگهانى هجوم كند: «وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً.»[١].

ولى بايد توجّه داشت كه ما براى چه مى‌جنگيم؟

بديهى است كه ما «در راه خدا» مى‌جنگيم و براى رسيدن به اين هدف نهايى، نصوص قرآنى اهداف ميانه زيادى را براى ما ترسيم كرده‌اند كه عبارت است از:

الف- جلوگيرى از قوّت و قدرت كافران و درهم شكستن توان دشمنى و عداوتشان:

«وَ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَكُفَّ بَأْسَ الَّذِينَ كَفَرُوا.»[٢].

ب- پيشگيرى از فساد و بى‌بندوبارى تا در روى زمين گسترش نيابد:

«وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ.»[٣].

ج- نجات دادن مؤسّسات دينى از ويرانى:

«لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ.»[٤].

د- و بالأخره مجازات تجاوزگران، و برطرف كردن اندوه و گرفتارى از مؤمنان: «قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَ يُخْزِهِمْ وَ يَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ وَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ.»[٥].

[١] - نساء( ٤) آيه ١٠٢(- يك ب): اين دشمن همواره در كمين است كه از فرصت استفاده كند و دوست مى‌دارد كه شما از سلاح و متاع خود غافل شويد و يك‌باره به شما حمله‌ور شود.

[٢] - نساء( ٤) آيه ٨٤(- يك ب): اميد است خداوند با تلاش‌ها و كوشش‌هاى تو حتّى اگر تنها بوده باشى، قدرت و نيروى دشمنان را درهم بشكند( زيرا قدرت او فوق قدرت‌ها و مجازاتش فوق مجازات‌هاست).

[٣] - بقره( ٢) آيه ٢٥١(- يك ب): و اگر خداوند بعضى از مردم را به وسيله بعضى ديگر دفع نكند، سراسر روى زمين فاسد مى‌شود.

[٤] - حج( ٢٢) آيه ٤٠(- يك ب): ديرها و صومعه‌ها و معابد يهود و نصارا و مساجدى كه نام خدا در آن بسيار برده مى‌شود، ويران مى‌گردد.

[٥] - توبه( ٩) آيه ١٤- ١٥(- يك ب): با آنها پيكار كنيد كه خداوند آنها را به دست شما مجازات مى‌كند، خوار و رسوايشان مى‌سازد و شما را بر آنها پيروز مى‌گرداند، دل‌هاى گروهى از مؤمنان را شفا مى‌بخشد و خشم دل‌هاى آن‌ها را فرومى‌نشاند، خداوند توبه هركه را بخواهد، مى‌پذيرد و خدا دانا و حكيم است.