آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٨٢٠ - تنظيم قرارداد براى رفع نگرانى
پاداش مناسبى خواهد داد.»
بىتفاوتى در برابر زيان عمومى:
«لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُونَ»[١]
«كافران از بنى اسرائيل بر زبان داوود و عيسى بن مريم لعن شدند و اين دو پيامبر بزرگ از خدا خواستند كه آنها را از رحمت خويش دور سازد، اين اعلام تنفّر و بيزارى به خاطر آن بود كه آنها گناهكار و متجاوز بودند، يكديگر را از كار خلاف نهى نمىكردند، و حتّى جمعى از نيكان آنها با سكوت و سازشكارى، افراد گناهكار را عملا تشويق مىكردند، برنامه عمل آنها بسيار زشت و ناپسند بود.»
ثانيا- اوامر:
بازگرداندن امانت:
«إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها»[٢]
«خداوند به شما فرمان مىدهد كه امانتها را به صاحبانش رد كنيد.»
«فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ»[٣]
«كسى كه امين شمرده شده است، بايد امانت را (به موقع) بپردازد.»
تنظيم قرارداد براى رفع نگرانى:
«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَدايَنْتُمْ بِدَيْنٍ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى فَاكْتُبُوهُ وَ لْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كاتِبٌ بِالْعَدْلِ وَ لا يَأْبَ كاتِبٌ أَنْ يَكْتُبَ كَما عَلَّمَهُ اللَّهُ فَلْيَكْتُبْ وَ لْيُمْلِلِ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْئاً فَإِنْ كانَ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيهاً أَوْ ضَعِيفاً أَوْ لا يَسْتَطِيعُ أَنْ يُمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهُ بِالْعَدْلِ وَ اسْتَشْهِدُوا شَهِيدَيْنِ مِنْ رِجالِكُمْ فَإِنْ لَمْ يَكُونا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتانِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَداءِ أَنْ تَضِلَّ إِحْداهُما فَتُذَكِّرَ إِحْداهُمَا الْأُخْرى وَ لا يَأْبَ الشُّهَداءُ إِذا ما دُعُوا وَ لا تَسْئَمُوا أَنْ تَكْتُبُوهُ صَغِيراً أَوْ
[١] - مائده( ٥) آيههاى ٧٨- ٧٩.
[٢] - نساء( ٤) آيه ٥٨.
[٣] - بقره( ٢) آيه ٢٨٣.