آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٧٦٥ - تلاش اخلاقى

فصل اوّل اخلاق فردى‌

اوّلا- اوامر: آموزش عمومى:

«فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ»*[١]

«اگر شما نمى‌دانيد، از آگاهان بپرسيد!»

آموزش اخلاقى:

«وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ».[٢]

«شايسته است مؤمنان همگى به سوى ميدان جهاد كوچ كنند، چرا از هر گروهى از آنان، طايفه‌اى كوچ نمى‌كند (و طايفه‌اى در مدينه بماند)، تا در دين و معارف اسلامى آگاهى يابند و به هنگامى كه ياران مجاهدشان برمى‌گردند، احكام آنها را به آنها تعليم دهند و از مخالفت آن انذارشان نمايند.»

تلاش اخلاقى:

«فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ وَ ما أَدْراكَ مَا الْعَقَبَةُ فَكُّ رَقَبَةٍ أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ يَتِيماً ذا مَقْرَبَةٍ أَوْ

[١] - نحل( ١٦) آيه ٤٣ و انبياء/ ٧.

[٢] - توبه( ٩) آيه ١٢٢.