آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٦٤ - سخن مترجم از فرانسه به عربى
است كه ضرورت ايجاد يك نهضت اخلاقى را ايجاب مىكند، با هدف ساختن انسان آرمانى، انسان آينده و انسان انقلابى با تمام افتخارات دور و نزديكى كه دارد؛ و بدين وسيله براى وطن ابزار لازم براى رسيدن به افقهاى تمدّن موردنظر، كامل مىشود.
بسيار دشوار است كه يك انقلاب اخلاقى بدون راه و روش مشخصّ صورت بگيرد. و كتابى را كه امروز تقديم مىداريم، متضمّن آن راه و روش است. كتاب به نام «دستور اخلاق در قرآن» پيام وجدان صادق ايمان است. اين كتاب مشكلات جهان بهويژه جهان عرب و اسلام را عميقا درك كرده و نگرش استوارى دارد به آنچه از راهنمايىها و اشارات دقيق در قرآن كريم آمده است و درباره آنچه از مناقشات و اختلافهاى تفسيرى و يا نظرات مقارن فلسفى وجود دارد، به دقّت داورى نموده است.
درباره نويسنده كتاب، جز اين معتقد نيستم كه وى در عالم برزخ كمال خرسندى را دارد، در حالىكه او از عالم بالا اشراف دارد و مىبيند كه سخن راست او دوباره به زبان قرآن حركت نويى را آغاز كرده تا در ساختن زندگى و ساختن انسانى مسلمان سهيم باشد كه جايگاه خود را جز در ميدانهاى مبارزه، و صحنههاى پيكار در برابر دشمنان خدا و دشمنان اخلاق قرآنى، نمىيابد.
ترديدى نيست كه جنگ ما با صهيونيستها و همپيمانانشان درازمدّت است و بحق برندهترين اسلحه اين پيكار آن است كه به اخلاقى مجهّز شويم كه خيانت، سستى، كوتاهى و غفلت را در برابر دشمن حرام مىشمرد و بذل و بخشش، فدا كردن جان و مال را واجب مىداند. و در مواجهه با خطر بر دوام بيدارى پا مىفشارد: وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ.[١]
اين است همان تنها راه اصلاح؛ راه نهضت اخلاقى و هيچ راه ديگرى جز اين نيست. من اميدوارم در موضعى باشم كه هدفم دعوت به راه خير و كاستن از حجم عظيم مشكلات اخلاقى و حلّ آن براساس تعاليم قرآنى باشد كه درباره پيامآور آن گواهى خداى عزّ و جلّ، بدين عبارت
[١] - نساء( ٤) آيه ١٠٢:« دشمن همواره در كمين است كه از فرصت استفاده كند و دوست مىدارد كه شما از سلاح و متاع خود غافل شويد و يكباره به شما حملهور شود. و گناهى بر شما نيست؛ اگر از باران ناراحت باشيد و يا بيمار شويد كه در اين حال سلاح خود را بر زمين بگذاريد،( ولى با اين همه) حتما آنها را با خود داشته باشيد( تا خود را حفظ كنيد.»