به‌هرحال، مجازات مرگ بايد وقتى كه ما به عبارت صريح قرآن پاى‌بنديم- عبارتى كه در بالا ذكر كرديم- از اين مجال دورتر مطرح شود، كه هيچ فرقى بين همسردار و غيرهمسردار، يعنى بين دوشيزه و شوهر كرده نمى‌گذارد، و ليكن مطابق آن‌چه از پيامبر ٦ و اصحاب رسيده است، اين فرق را ثابت مى‌كند و به مقتضاى اين احاديث براى اشخاص همسردارى كه جرم زنا بر آنها ثابت شود، مجازات مرگ را در بدترين شكل آن (رجم- سنگسار) ثابت مى‌كند.

بايد خاطرنشان كنيم كه باوجوداين، تعبير قرآن مى‌خواهد براى اجراى اين دستور اين فتح باب را بنمايد كه اين نهايت سير تكاملى قانون دراين‌باره است، و واقع مطلب اين است كه كيفر تعيين شده در قرآن نسبت به زنان زناكار در ابتدا زندان بوده است: «حَتَّى يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللَّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا.»[١] و به جاى فرض و وجوب اين راه، عبارت بعدى پيامبر ٦ بر همين اساس آمده است: «از من بگيريد كه خداوند براى زنان راهى بازگذاشته است، زن همسردار راهى دارد و دوشيزه راهى؛ زن شوهردار را صد تازيانه و سپس سنگسار و دوشيزه را صد تازيانه و سپس يك سال تبعيد.»[٢]

در نهايت مى‌بينيم شخصى كه به ديگرى نسبت زنا داده است، خود تقريبا همان كيفر را مى‌بيند، در وقتى كه به ديگران تهمت دروغ و افترا بسته و گوشت آنها را حلال شمرده است. به جاى صد تازيانه، هشتاد تازيانه بايد بخورد: «وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً.»[٣]

[١] - نساء( ٤) آيه ١٥: تا مرگ آنها فرارسد، و يا اين‌كه خداوند براى آنها راهى قرار دهد.

[٢] - ر ك: صحيح مسلم: ٣/ ١٣١٦، حديث ١٦٩٠؛ تفسير طبرى: ٤/ ٢٩٣؛ تفسير ابن كثير: ١/ ٤٦٣؛ سنن ابن حبان: ١٠/ ٢٧١، حديث ٤٤٥٢؛ سنن ترمذى: ٤/ ٤١، حديث ١٤٣٤؛ مجمع الزّوائد: ٤/ ٢٦٤؛ سنن كبراى بيهقى: ٨/ ٢١٠؛ سنن ابى داود:

٤/ ١٤٤، حديث ٤٤١٥؛ المصنّف عبد الرّزاق: ٧/ ٣١٠، حديث ١٣٣٠٨؛ المعجم الأوسط: ٢/ ٣٢، حديث ١١٤٠؛ مسند احمد: ٥/ ٣١٧، حديث ٢٢٧٥٥.

[٣] - نور( ٢٤) آيه ٤: و كسانى كه زنان پاكدامن را متهم( به عمل منافى عفّت) مى‌كنند، سپس چهار شاهد( بر مدّعاى خود)-- نمى‌آورند، آنها را هشتاد تازيانه بزنيد.

( به دنبال اين مجازات شديد، دو حكم ديگر نيز اضافه مى‌كند: ١- و هرگز شهادت آنها را نپذيريد، ٢- و آنها همان افراد فاسق و تبهكارند.)