بى‌بندوبارى اخلاقى است، ولى از نظر ما مسئولان درمان و اصلاح اين درد، علماى اخلاق نبوده‌اند؛ بلكه افراد پليس هستند كه هر جرم را با خود همان وسيله معالجه و درمان مى‌كنند، همان‌طور كه يك پزشك ناتوان، هر دردى را با آسپرين معالجه مى‌كند (بگير ... بزن ... بخوابان)!

(مجرم را بگير و او را نگهدار ... درحالى‌كه دست‌هايش بسته است، بزن! دستهايش را باز كن ...

تحويل دادگاه بده! زندانى كن) اين‌ها مقرّراتى است كه طبق معمول با كشف سوابقى كه احيانا تا پنجاه پيشينه مى‌رسد، كامل مى‌گردد. همه اين‌ها در وقت تباه‌سازى اجتماعى و برهم زدن امنيّت مردم و به مسخره گرفتن دولت و مؤسّسات قانونى آن و پايمال كردن حقوق اجتماعى است و با گذشت روزها از نظر كمّى و كيفى افزايش مى‌يابد. و با همه اين‌ها، اين تبهكاران را به مهمانخانه‌ها (زندان‌ها) وارد مى‌كنند تا آنچه را كه از وسايل جرم آشنا نبودند، بياموزند و در وقت بيرون آمدن از آن‌جا توانايى بيشترى براى جرم داشته باشند و بتوانند با روش‌هاى مختلف بيشترى به جرائم خود دست بزنند. و هم‌چنين شعار بى‌بندوبارى از آبشخور خود بهره گرفته و مى‌گردد.

و اين‌چنين، تبهكاران و خائنان و رشوه‌گيران از آزادى فراوانى بهره‌مند مى‌شوند و از اين آزادى و گشايشى كه در صحنه اجتماعى در زمينه عمل و نوآورى جامعه به آنها داده است، سوء استفاده مى‌كنند. آزادى عمل براى تخريب آينده ملّت و آزادى در نوآورى جهت تكامل روش‌هاى ارتكاب جرم.

همه اين امور در موقعيّتى تحقّق يافت كه ارباب تبليغ و صاحبان روش‌هاى اصلاحى، فرصتى براى نشر افكار خود و زمان و مكانى پيدا نمى‌كردند. آرى، تمام اين‌ها در بيست سال گذشته اتّفاق افتاد كه هرگز آن را تاريخ نخواهد بخشيد و محصول آن دو شكست مهلك اين امّت در برابر دشمن و هردوى آنها نتيجه طبيعى براى از بين بردن شخصيّت انسان مسلمان بود.

همواره امّت عرب به خاطر عبور از اين شكست در برابر دشمن لجوج كوشش مى‌كند؛ دشمنى كه از تمام نقطه‌هاى ضعف ايشان بهره مى‌جويد و به خاطر دور كردن آنها از هدفشان، سربازان جيره‌خوار، تبهكاران و ربايندگان زنان را به مزدورى مى‌گيرد.

با اين همه، ما اكنون تاريخ را كنار مى‌گذاريم و با خطرى بيمناك مواجهيم كه درحال آمدن است و در برابر آن جز با اتّحادى كه برپايه روش اخلاقى و فكر دينى استوار باشد، نمى‌توان‌