آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٧٦٦ - تزكيه نفس

مِسْكِيناً ذا مَتْرَبَةٍ ثُمَّ كانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ وَ تَواصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ»[١]

«ولى آن (ناسپاس) از آن گردنه مهم نگذشت، تو نمى‌دانى آن گردنه چيست؟ آزاد كردن برده‌اى يا غذا دادن در روز گرسنگى يتيمى از خويشاوندان يا مستمندى خاك‌نشين را، سپس از كسانى باشد كه ايمانى آورده و يكديگر را به صبر و رحمت توصيه مى‌كنند.»

«وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا»[٢]

«آنها كه در راه ما (با خلوص نيّت) جهاد كنند، قطعا به راه‌هاى خود هدايتشان خواهيم كرد.»

«وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً وَ آتاهُمْ تَقْواهُمْ»[٣]

«و كسانى كه هدايت يافته‌اند، خداوند بر هدايتشان مى‌افزايد و روح تقوا و پرهيزگارى به آنها مى‌بخشد.»

«إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّى فَأَمَّا مَنْ أَعْطى‌ وَ اتَّقى‌ وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنى‌ فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرى‌ وَ أَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنى‌ وَ كَذَّبَ بِالْحُسْنى‌ فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرى‌»[٤]

«سعى و تلاش شما (در زندگى) مختلف است، امّا آن‌كس كه (در راه خدا) انفاق كند و پرهيزگار باشد و جزاى نيك را تصديق كند، ما او را در مسير آسانى قرار مى‌دهيم. امّا كسى كه بخل ورزد و بى‌نيازى طلبد و پاداش نيك را تكذيب كند، به زودى او را در مسير سختى قرار مى‌دهيم.»

«وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ»[٥]

«و خدا پاكيزگان را دوست مى‌دارد.»

تزكيه نفس:

«وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها»[٦]

«و سوگند به جان آدمى و آن‌كس كه آن را (آفريده و) منظّم ساخته، سپس فجور و تقوا (شرّ و خيرش) را به او الهام كرده است كه هركس نفس خود را پاك و تزكيه كرده، رستگار شده و آن‌كس كه به گناه و معصيت آلوده شده، نوميد و محروم گشته است.»

[١] - بلد( ٩٠) آيه ١٧- ١١.

[٢] - عنكبوت( ٢٩) آيه ٦٩.

[٣] - محمّد( ٤٧) آيه ١٧.

[٤] - ليل( ٩٢) آيه ١٠- ٤.

[٥] - توبه( ٩) آيه ١٠٨.

[٦] - شمس( ٩١) آيه ١٠- ٦.