آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٥١٥ - الف نيت همچون شرطى براى باور داشتن عمل است

نسبت به تكليف، آن را دوباره با نيّت اعاده كند.

به اين ترتيب؛ پس از آن‌كه اين شارحان حديث را ناظر بر اين دانسته‌اند كه بر بطلان كلّى عمل بدون نيّت صراحت دارد، ملتزم شده‌اند بر تقييد حديث به‌گونه‌اى كه تنها بر واجبات اساسى و مهم تطبيق مى‌دهند كه به ذات خود مأمورّبه هستند، نه واجب غيرى و مقدّمى براى واجبات ديگر (مثل: وضو و غسل ...).

و از اين‌رو؛ انواع طهارت (از وضو و غسل و ...) از اين قبيل خواهد بود، چون مأمور بها نيست، بلكه هم‌چون مقدّماتى براى نماز است كه واجب اوّل محسوب مى‌شود.

اين تفسير دوجانبه از نظر ما كافى نيست، زيراكه در بخش اوّل اين تفسير معناى حقيقى كلمات بدون هيچ ضرورت واضحى ناديده گرفته شده است، و در بخش دوم نيز همه واجبات كمكى به طريقى كنار زده شده است، درحالى‌كه در آن ميان واجباتى وجود دارد كه سزاوار است به‌طور صريح انجام گيرد، به عنوان اين‌كه خود واجب هستند- مطابق همين مذاهب- (و از آن جمله است طهارت رمزيه كه بر آنها نام تيمّم اطلاق مى‌كنند.)[١].