آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٧٦٩ - پاكدامنى، بزرگمنشى، چشمپوشى

آشكار سازند، جز آن مقدار كه طبيعتا ظاهر است، و اطراف روسرى‌هاى خود را بر سينه خود افكنند، و آنها نبايد زينت خود را آشكار سازند، مگر براى شوهرانشان يا پدرانشان، يا پدر شوهرانشان، يا پسرانشان، يا پسران همسرانشان يا برادرانشان، يا پسران برادرانشان يا پسران خواهرانشان يا زنان هم‌كيششان يا بردگانشان يا مردان سفيهى كه تمايلى به زنان ندارند يا كودكانى كه از امور جنسى مربوط به زنان آگاه نيستند، آن‌گاه به هنگام راه رفتن پاهاى خود را به زمين نزنند تا زينت پنهانى‌شان دانسته شود و همگى به سوى خدا بازگرديد، اى مؤمنان! باشد كه رستگار شويد.»

«وَ لْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ نِكاحاً حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ»[١]

«و آنها كه وسيله ازدواج ندارند، بايد عفّت پيشه كنند تا خداوند آنان را به فضلش بى‌نياز سازد.»

«وَ الْقَواعِدُ مِنَ النِّساءِ اللَّاتِي لا يَرْجُونَ نِكاحاً فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُناحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجاتٍ بِزِينَةٍ وَ أَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ»[٢]

«و زنان از كارافتاده‌اى كه اميدى به ازدواج ندارند، گناهى بر آنان نيست كه لباس‌هاى (روئين) خود را بر زمين بگذارند، درحالى‌كه در برابر مردم خودآرايى نكنند، اگر آنها تعفّف كنند و خويشتن را بپوشانند، براى آنها بهتر است، و خداوند شنونده و داناست.»

«قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ وَ الَّذِينَ هُمْ لِلزَّكاةِ فاعِلُونَ وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ إِلَّا عَلى‌ أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ فَمَنِ ابْتَغى‌ وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُونَ»[٣]

«مؤمنان رستگار شدند، آنها كه در نمازشان خشوع دارند و آنها كه از لغو و بيهودگى رو گردانند، آنها كه زكات را انجام مى‌دهند و آنها كه دامان خود را (از آلوده شدن به بى‌عفّتى) حفظ مى‌كنند و تنها آميزش جنسى با همسران و كنيزانشان دارند كه در بهره‌گيرى از ايشان ملامت نمى‌شوند و كسانى كه غير از اين طريق را طلب كنند، تجاوزگرند.»

«يا نِساءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَ قُلْنَ قَوْلًا مَعْرُوفاً وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى‌ وَ أَقِمْنَ الصَّلاةَ وَ آتِينَ الزَّكاةَ

[١] - نور( ٢٤) آيه ٣٣.

[٢] - نور( ٢٤) آيه ٦٠.

[٣] - مؤمنون( ٢٣) آيه ٧- ١.