آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٤٥٨ - بهشت
- و سرانجام آنان رضوان پروردگار است: «وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ.»[١].
- و همانطورى كه خدا از ايشان راضى است، آنان نيز از خدا راضى هستند، پس رضايت متقابل است: «رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ.»*[٢].
- بنابراين خوشبختى دوگانه است؛ چون آنان خوشحالند كه پيش از خود چه فرستادهاند و نيز از خودشان خوشنودند: «لِسَعْيِها راضِيَةٌ.»[٣].
- و همانطورى كه از سرانجامشان راضى هستند، زيراكه همواره سپاس خدا را مىگويند، به خاطر آنكه آنان را هدايت نموده و بر آنان آنچه وعده داده بود، مرحمت فرموده است:
«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدانا لِهذا.»[٤]. «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ.»[٥].
- آنجا جايى براى سخنان بيهوده و باطل و گناه و تهمت به گناه وجود ندارد، چونكه ايشان: «لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلَّا سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا.»[٦].
بلكه سخن آنجا سلام متقابل است: «إِلَّا قِيلًا سَلاماً سَلاماً.»[٧].
- و تسبيح خداى تعالى است: «دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ.»[٨].
و اينچنين مىبينيم آياتى كه بهرههاى روحى در آسمان (بهشت) يادآور مىشود، بالغ بر (- ١٠٢ آ و ٧٠ ب) مىباشد.
[١] - حديد( ٥٧) آيه ٢٠، آل عمران/ ١٥(- يك الف و يك ب): و مغفرت و خشنودى الهى.
[٢] - مائده( ٥) آيه ١١٩، انفال/ ١٠٠، مجادله/ ٢٢، فجر/ ٢٨، ليل/ ٢١، بيّنه/ ٨(- ٢ الف و ٤ ب): خداوند از ايشان راضى و آنان از خدا راضى هستند.
[٣] - غاشيه( ٨٨) آيه ٩(- يك الف): از سعى و تلاش خود خشنودند.
[٤] - أعراف( ٧) آيه ٤٣: حمد و سپاس مخصوص خداوندى است كه ما را به اين همه نعمت رهنمون شد.
[٥] - أعراف( ٧) آيه ٤٣، ٤٤، زمر/ ٧٤(- ٣ الف): حمد و ستايش مخصوص خداوندى است كه به وعده خويش درباره ما وفا كرد.
[٦] - مريم( ١٩) آيه ٦٢، واقعه/ ٢٥، غاشيه/ ١١(- ٣ الف): در آن( باغهاى بهشتى) نه لغو و بيهودهاى مىشنوند، نه سخنان گناهآلود. هر صبح و شام روزى آنها در بهشت در انتظارشان است.
[٧] - واقعه( ٥٦) آيه ٢٦، يونس/ ١٠، ابراهيم/ ٢٣، مريم/ ٦٢، فرقان/ ٧٥(- ٥ الف): تنها چيزى كه در آنجا مىشنوند، سلام است، سلام!
[٨] - يونس( ١٠) آيه ١٠(- يك الف): گفتار و دعاى آنها در بهشت اين است كه: پروردگارا! منزّه و پاكى از هرگونه عيب و نقص.