آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٨٧٩

خواهند بود، چه قرارگاه خوب و محلّ اقامت زيبايى!»

«إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً وَ سَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ هُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ»[١]

«تنها كسانى كه به آيات ما ايمان مى‌آورند كه هروقت اين آيات به آنان يادآورى شود، به سجده مى‌افتند و تسبيح و حمد پروردگارشان را به‌جا مى‌آورند و تكبّر نمى‌كنند، پهلوهايشان از بسترها در دل شب دور مى‌شود، آنها پروردگار خود را با بيم و اميد مى‌خوانند و از آن‌چه به آنها روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند، هيچ‌كس نمى‌داند چه پاداش‌هاى مهمّى كه مايه روشنايى چشم‌هاست، براى آنها نهفته است! اين پاداش كارهايى است كه انجام مى‌دادند!»

«إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَ الْمُسْلِماتِ وَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ الْقانِتِينَ وَ الْقانِتاتِ وَ الصَّادِقِينَ وَ الصَّادِقاتِ وَ الصَّابِرِينَ وَ الصَّابِراتِ وَ الْخاشِعِينَ وَ الْخاشِعاتِ وَ الْمُتَصَدِّقِينَ وَ الْمُتَصَدِّقاتِ وَ الصَّائِمِينَ وَ الصَّائِماتِ وَ الْحافِظِينَ فُرُوجَهُمْ وَ الْحافِظاتِ وَ الذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيراً وَ الذَّاكِراتِ أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِيماً»[٢]

«مردان مسلمان و زنان مسلمان و مردان مؤمن و زنان مؤمن و مردانى كه مطيع فرمان خدايند و زنانى كه از فرمان حق اطاعت مى‌كنند و مردان راستگو و زنان راستگو مردان صابر و زنان صابر و شكيبا و مردان باخشوع و زنان باخشوع و مردان انفاق‌گر و زنان انفاق‌گر و مردانى كه روزه مى‌دارند و زنانى كه روزه مى‌گيرند و مردانى كه دامن خود را از آلودگى به بى‌عفّتى حفظ مى‌كنند و زنانى كه عفيف و پاك‌اند و مردان و زنانى كه خدا را زياد ياد مى‌كنند، خداوند براى آنان مغفرت و پاداش عظيمى مهيّا كرده است.»

«اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ إِلى‌ ذِكْرِ اللَّهِ ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ»[٣]

«خداوند بهترين سخن را نازل كرده است، كتابى است كه آياتش (در لطف و زيبايى و عمق و محتوا) آياتى مكرّر دارد، از شنيدن آياتش لرزه بر اندام كسانى كه از پروردگارشان مى‌ترسند، مى‌افتد، برون و درونشان نرم و متوجّه ذكر خدا مى‌شود، اين هدايت الهى است، هركه را بخواهد با آن راهنمايى مى‌كند.»

[١] - سجده( ٣٢) آيه ١٧- ١٥.

[٢] - احزاب( ٣٣) آيه ٣٥.

[٣] - زمر( ٣٩) آيه ٢٣.