آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٨٧٦

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ»[١]

«مؤمنان تنها كسانى هستند كه هروقت نام خدا برده شود، دل‌هاى آنها (به خاطر درك عظمت او و احساس مسئوليّت در پيشگاهش) ترسان مى‌گردد، و هنگامى كه آيات خدا بر آنها خوانده شود، بر ايمانشان افزوده مى‌گردد، و تنها بر پروردگار خويش تكيه و توكّل مى‌كنند؛ آنها كسانى هستند كه نماز را (كه مظهر رابطه با خداست) برپا مى‌دارند و از آن‌چه به آنها روزى داده‌ايم، در راه بندگان خدا انفاق مى‌كنند، مؤمنان حقيقى تنها اينان هستند، آنها درجات مهمّى نزد پروردگارشان دارند، مشمول مغفرت (و رحمت و آمرزش) او خواهند شد و روزى‌هاى كريم (مواهب بزرگ و هميشگى كه بى‌نقص و عيب و بى‌حدّ و حساب است) در انتظارشان مى‌باشد.

- ملاحظه مى‌شود كه در اين آيات شريفه نيز به پنج صفت ويژه مؤمنان راستين: احساس مسئوليّت، تكامل ايمان، توكّل، ارتباط با خدا و پيوند با خلق خدا، پرداخته و سپس سه پاداش مهمّ آنها را بيان نموده است- م.»

«وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرِينَ عَلى‌ ما أَصابَهُمْ وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ»[٢]

«و بشارت ده! متواضعان و تسليم‌شوندگان (در برابر فرمان‌هاى پروردگار) را، آنانى كه چون نام خدا برده مى‌شود، دل‌هايشان پر از خوف (پروردگار) مى‌گردد، آنها در برابر حوادث دردناكى كه در زندگيشان رخ مى‌دهد، صبر و شكيبايى پيش مى‌گيرند، آنها نماز را برپا مى‌دارند و از آن‌چه به آنها روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند.

- در اين آيات نيز صفت متواضعان را در چهار قسمت معنوى و روحى و جسمى توضيح داده كه از سويى ارتباط با خدا و از طرفى پيوند با خلق خدا را مستحكم كرده‌اند- م.»

«قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ وَ الَّذِينَ هُمْ لِلزَّكاةِ فاعِلُونَ وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ إِلَّا عَلى‌ أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ فَمَنِ ابْتَغى‌ وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُونَ وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ وَ الَّذِينَ هُمْ عَلى‌

[١] - انفال( ٨) آيه ٤- ٢.

[٢] - حج( ٢٢) آيه ٣٥- ٣٤.