آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٨٧٨

مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَ لا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَ لا يَزْنُونَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتاباً وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً أُوْلئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً خالِدِينَ فِيها حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً»[١]

«و بندگان خاصّ خداوند رحمان كسانى هستند كه با آرامش و بى‌تكبّر بر روى زمين راه مى‌روند و هنگامى كه جاهلان آنها را مورد خطاب قرار مى‌دهند (و به جهل و جدال و سخنان زشت مى‌پردازند)، در پاسخ آنها سلام مى‌گويند، و آنها كسانى هستند كه شبانگاه براى پروردگارشان سجده و قيام مى‌كنند، و آنها كسانى هستند كه پيوسته مى‌گويند: پروردگارا! عذاب جهنّم را از ما برطرف گردان! كه عذابش سخت و شديد و پردوام است؛ چرا كه جهنّم بد جايگاه و بد محلّ اقامتى است! و آنها كسانى هستند كه به هنگام انفاق، نه اسراف مى‌كنند و نه سخت‌گيرى، بلكه در ميان اين دو حد اعتدال را رعايت مى‌كنند.

و آنها كسانى هستند كه معبود ديگرى را با خدا نمى‌خوانند، و آنها هرگز انسانى را كه خداوند (خونش) را محترم شمرده، (جز به حق) به قتل نمى‌رسانند، و زنا نمى‌كنند. و هركسى يكى از اين امور را انجام دهد، عقوبت و مجازاتش را خواهد ديد.

عذاب آنها در قيامت مضاعف است و با خوارى جاودانه در عذاب خواهند ماند. مگر كسانى كه توبه كنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند. كه خداوند (گناهان آنان را) مبدّل به حسنات نمايد و خداوند همواره آمرزنده و مهربان است و كسى كه توبه كند و عمل صالح انجام دهد، به سوى خدا بازگشت مى‌كند. (و نيز عباد الرّحمن) كسانى هستند كه هرگز شهادت باطل نمى‌دهند و هنگام برخورد با لغو و بيهودگى برخورد كنند، بزرگوارانه از كنار آن مى‌گذرند، و كسانى هستند كه هرگاه آيات خدا به آنها يادآورى شود، كر و كور روى آن نمى‌افتند و مى‌گويند: پروردگارا! از همسران و فرزندان ما كسانى قرار ده كه مايه روشنى چشم ما گردند! پروردگارا! ما را امام و پيشواى پرهيزگاران قرار ده، و كسانى هستند كه درجات عالى بهشتى در برابر صبر و استقامت، به آنها پاداش داده مى‌شود، در آن غرفه‌هاى بهشتى با تحيّت و سلام روبه‌رو مى‌شوند، جاودانه در آن‌

[١] - فرقان( ٢٥) آيه ٧٦- ٦٣.