شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧١ - دعوت باز بطان را از آب به صحرا

باز گويد بطّ را كز آب خيز!

تا ببينى دشت‌ها را قندريز

بطِّ عاقل گويدش اى باز دور!

آب ما را حِصن و أمن است و سرور

ديو چون باز آمد اى بطّان شتاب‌

همين به بيرون كم رويد از حصن آب‌

باز را گويند رو رو باز گرد

از سر ما دست دار اى پاى مرد

ما برى از دعوتت دعوت تو را

ما ننوشيم اين دَم تو كافرا

حصن ما را قند و قندستان تو را

من نخواهم هديه‌ات بِستان تو را

چون كه جان باشد نيايد لوت كم‌

چون كه لشكر هست كم نايد علم‌

خواجه حازم بسى عذر آوريد

بس بهانه كرد با ديوِ مَريد

گفت اين دم كارها دارم مُهم‌

گر بيايم آن نگردد مُنتَظِم‌

شاه كار نازُكم فرموده است‌

ز انتظارم شاه شب نَغنوده است‌