شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٢ - دعوت باز بطان را از آب به صحرا

من نيارم تركِ امر شاه كرد

من نتانم شد بَرِ شه روى زرد

هر صباح و هر مسا سرهنگِ خاص‌

مى‌رسد از من همى‌جويد مَناص‌

تو روا دارى كه آيم سوى دِه‌

تا در ابرو افكند سلطان گره؟

بعد از آن درمانِ خشمش چون كنم؟

زنده خود را زين مگر مدفون كنم‌

زين نَمَط او صد بهانه باز گفت‌

حيله‌ها با حكم حق نَفتاد جفت‌

گر شود ذَرّات عالم حيله پيچ‌

با قضاى آسمان هيچ‌اند هيچ‌

چون گريزد اين زمين از آسمان؟

چون كند او خويش را از وى نهان؟

هر چه آيد ز آسمان سوىِ زمين‌

نه مفَر دارد نه چاره نه كمين‌

آتش ار خورشيد مى‌بارد بر او

او به پيش آتشش بنهاده رو

ور همى طوفان كند باران بر او

شهرها را مى‌كُند ويران بر او

او شده تسليمِ او ايّوب وار

كه اسيرم هر چه مى‌خواهى ببار

اى كه جُزو اين زمينى سر مكش‌

چون كه بينى حكم يزدان در مكش‌

چون خَلَقناكُم شنودى مِن تُراب‌

خاك باشى جُست از تو رو متاب‌