شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٠٥ - نواختن معشوق، عاشق بىهوش را تا به هوش باز آيد

از بهر مرغ خانه گر خانه چون بسازى‌

اشتر در او نگنجد با اين همه درازى‌

آن مرغ خانه عقل است وين خانه اين تن تو

اشتر جمال عشق است با قد و سر فرازى‌

اشترى گم كردى و جُستيش چُست‌

چون بيابى چون ندانى كآنِ توست‌

ضالّه چه بود ناقه گم كرده‌اى‌

از كفت بگريخته در پرده‌اى‌

گفت من سوزيده‌ام ز آن آتشى‌

تو مگر اندر بَرِ خويشم كشى‌

دست او بگرفت كين رفته دَمش‌

آن گهى آيد كه من دم بخشمش‌

چون به من زنده شود اين مُرده تن‌

جان من باشد كه رو آرد به من‌

من كنم او را از اين جان محتشم‌

جان كه من بخشم ببيند بخششم‌

جان نامحرم نبيند روى دوست‌

جز همان جان كأصل او از كوى اوست‌

در دَمم قصّاب وار اين دوست را

تا هلد آن مغز نغزش پوست را

گفت اى جان رميده از بلا

وصل ما را در گشاديم الصَّلا