شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٨٦ - بيان آن كه نفس آدمى به جاى آن خونى است كه مدعى گاو گشته بود و آن گاو كشنده، عقل است و داود حق است يا شيخ كه نايب حق است كه به قوت و يارى او تواند ظالم را كشتن و توانگر شدن به روزى بىكسب و بىحساب

٢٩٣٥/ ٢ ابتر: ناقص، بى‌ارزش.

ب ٢٥٤٢- ٢٥٣٦ ناطقه: چنان كه در تعريف آن گفته شد، قوه‌اى است كه موجب جدايى انسان است از ديگر جانداران.

٣٠٩٠/ ١ و در اين بيت اشارت به قوتى است رَبّانى كه دارنده آن، بدان قوت از ديگر انسان‌ها ممتاز است و با آن خلق را راهنمايى كند.

٣٢٢٠/ ١ سخن آر: كنايت از پيمبران و اوليا و اشارت است به حديث: «إنَّ لِكُلِّ قرن مِن هَذِهِ الامَّةِ رَسُولًا مِن آلِ محمد.» (تفسير عياشى، ج ٢، ص ١٢٣) گفتِ سالفان: اشارت است به قرآن كريم: وَ كُلًّا نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَكَ: و از همه خبرهاى پيمبران آن را به تو مى‌گوييم كه بدان دل تو را استوار سازيم. (هود، ١٢٠) تورات و انجيل و زبور: اشارت است بدان چه در قرآن كريم (از جمله در سوره اعلى) آمده:

إِنَّ هذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولى‌ صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى‌. (اعلى، ١٨- ١٩) و آيه‌هايى كه‌