شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٦٦ - تضرع آن شخص از داورى داود

تيشه هر بيشه‌اى كم زن بيا

تيشه زن در كندن روزن هلا

يا نمى‌دانى كه نور آفتاب‌

عكس خورشيد برون است از حجاب‌

نور اين دانى كه حيوان ديد هم‌

پس چه كَرَّمنا بود بر آدمم‌

من چو خورشيدم درون نور غرق‌

مى‌ندانم كرد خويش از نور فرق‌

رفتنم سوى نماز و آن خلا

بهر تعليم است ره مر خلق را

كژ نهم تا راست گردد اين جهان‌

حرب خدعه اين بود اى پهلوان‌

نيست دستورى و گر نه ريختى‌

گرد از درياى راز انگيختى‌

همچنين داود مى‌گفت اين نسق‌

خواست گشتن عقل خلقان محترق‌

پس گريبانش كشيد از پس يكى‌

كه ندارم در يكيى‌اش شكى‌

با خود آمد گفت را كوتاه كرد

لب ببست و عزم خلوتگاه كرد

تو ز كَرَّمنا بنى آدم شهى‌

هم به خشكى هم به دريا پا نهى‌

فَقَد رُفِعَت تاءُ المُخاطَبِ بَينَنَا

و فى رفعها عَن فرقةِ الفَرق رفعتى‌