شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٢٦ - حكايت آن شخص كه در عهد داود شب و روز دعا مىكرد كه مرا روزى حلال ده بىرنج

با چنان عِزّى و نازى كاندر اوست‌

كه گُزيدستش عنايت‌هاى دوست‌

معجزاتش بى‌شمار و بى‌عدد

موج بخشايش مدد اندر مدد

هيچ كس را خود ز آدم تا كنون‌

كَى بُدست آواز صد چون ارغنون‌

كه به هر وعظى بميراند دويست‌

آدمى را صُوت خوبش كرد نيست‌

شير و آهو جمع گردد آن زمان‌

سوى تذكيرش مُغَفَّل اين از آن‌

كوه و مرغان هم رسايل با دمش‌

هر دو اندر وقت دعوت محرمش‌

اين و صد چندين مر او را معجزات‌

نور رويش بى‌جهات و در جهات‌

با همه تمكين خدا روزىِّ او

كرده باشد بسته اندر جُست و جو

بى‌زره بافىّ و رنجى روزيَش‌

مى‌نيايد با همه پيروزيَش‌

اين چنين مخذول وا پس مانده‌اى‌

خانه كَنده دون و گردون رانده‌اى‌

اين چنين مدبر همى‌خواهد كه زود

بى‌تجارت پُر كند دامن ز سود

اين چنين گيجى بيامد در ميان‌

كه بر آيم بر فلك بى‌نردبان‌

اين همى‌گفتش به تسخر رو بگير

كه رسيدت روزى و آمد بشير

و آن همى‌خنديد ما را هم بده‌

ز آن چه يابى هديه، اى سالارِ دِه‌

او از اين تشنيعِ مردم وين فسوس‌

كم نمى‌كرد از دعا و چاپلوس‌

تا كه شد در شهر معروف و شهير

كو ز انبانِ تهى جويد پنير

شد مثل در خام طبعى آن گدا

او از اين خواهش نمى‌آمد جدا

گفت عيسى يا رب اين اسرار چيست‌

ميل اين ابله در اين بيگار چيست‌

سخت در ماند اميرِ سست ريش‌

چون نه پس بيند نه پيش از احمقيش‌