شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٢ - نواختن مجنون آن سگ را كه مقيم كوى ليلى بود

همچو مجنون كو سگى را مى‌نواخت‌

بوسه‌اش مى‌داد و پيشش مى‌گداخت‌

گِردِ او مى‌گشت خاضع در طواف‌

هم جُلابِ شكّرش مى‌داد صاف‌

بو الفضولى گفت اى مجنونِ خام‌

اين چه شيداست اين كه مى‌آرى مُدام‌

پوز سگ دائم پليدى مى‌خورد

مقعد خود را به لب مى‌استرد

عيب‌هاى سگ بسى او بر شمرد

عيب دان از غيب دان بويى نبرد

گفت مجنون تو همه نقشى و تن‌

اندر آ و بنگرش از چشم من‌

كين طلسم بسته مولى است اين‌

پاسبان كوچه ليلى است اين‌

همنشين‌[١] بين و دل و جان و شناخت‌

كو كجا بگزيد و مسكن گاه ساخت‌

او سگ فرّخ رخِ كهف من است‌

بلكه او هم درد و هم لَهفِ من است‌

آن سگى كه باشد اندر كوى او

من به شيران كى دهم يك موى او