شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٤ - دعوت باز بطان را از آب به صحرا

خاكى كردن: تواضع نمودن.

٣١٦٧- ٣١٦٥/ ١ حَمله: نوبت، دفعه.

دَفين: نهان جاى. كنايت از دل خاك.

صفات آدمى شدن: كنايت از جزء انسان گرديدن.

٤١٨٩/ ٣ (نگاه كنيد به: شرح بيت ٣١٦٥/ ١ به بعد) جهان زنده: عالم بالا، جهان ارواح.

انّا الَيهِ راجِعُونَ: إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌: همانا ما از خداييم و به سوى او باز مى‌گرديم.» (بقره، ١٥٦) ذكر تسبيحات: وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ‌: هيچ چيز نيست جز كه به پاكى حمد او گويد ليكن شما تسبيح آنان را در نمى‌يابيد.» (اسراء، ٤٤)

٢١٠٩- ٢١٠٧/ ١ قضاى الهى بر عالم روان است و همه چيز او را در فرمان است. تن آدمى از خاك است، و روح او از عالم افلاك، اگر فروتنى پيشه گيرد و آن چه خدا خواست بپذيرد، ديگر بار خدايش از خاكى برهاند و به افلاك كشاند.