شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٠٤ - نواختن معشوق، عاشق بىهوش را تا به هوش باز آيد

مى‌كشيد از بى‌هشى‌اش در بيان‌

اندك اندك از كرم صدر جهان‌

بانگ زد در گوش او شه كاى گدا

زر نثار آوردمت دامن گشا

جان تو كاندر فراقم مى‌طپيد

چون كه زنهارش رسيدم چون رميد؟

اى بديده در فراقم گرم و سرد

با خود آ از بى‌خودى و باز گرد

مرغِ خانه اشترى را بى‌خرد

رسم مهمانش به خانه مى‌برد

چون به خانه مرغ اشتر پا نهاد

خانه ويران گشت و سقف اندر فتاد

خانه مرغ است هوش و عقل ما

هوش صالح طالب ناقه خدا

ناقه چون سر كرد در آب و گلش‌

نه گِل آن جا ماند نه جان و دلش‌

كرد فضل عشق انسان را فُضول‌

زين فزون جويى ظَلوم است و جهول‌

جاهل است و اندر اين مشكل شكار

مى‌كشد خرگوش شيرى در كنار

كى كنار اندر كشيدى شير را

گر بدانستى و ديدى شير را

ظالم است او بر خود و بر جان خود

ظلم بين كز عدل‌ها گو مى‌برد

جهل او مر علم‌ها را اوستاد

ظلم او مر عدل‌ها را شد رشاد