شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨٥ - تفسير اين خبر كه مصطفى

گفت پيغمبر كه معراج مرا

نيست بر معراج يونس اجتبا

آن من بر چرخ و آن او نِشيب‌

ز آن كه قرب حق برون است از حساب‌

قرب نه بالا نه پستى رفتن است‌

قرب حق از حبس هستى رستن است‌

نيست را چه جاى بالا است و زير

نيست را نه زود و نه دور است و دير

كارگاه و گنج حق در نيستى است‌

غُرّه هستى چه دانى نيست چيست‌

حاصل اين اشكست ايشان اى كيا

مى‌نماند هيچ با اشكست ما

آن چنان شادند در ذُلّ و تلف‌

همچو ما در وقت اقبال و شرف‌

برگ بى‌برگى همه اقطاع اوست‌

فقر و خواريش افتخار است و علوست‌

آن يكى گفت ار چنان است آن نديد

چون بخنديد او كه ما را بسته ديد

چون كه او مُبدّل شده است و شاديَش‌

نيست زين زندان و زين آزاديش‌

پس به قهر دشمنان چون شاد شد

چون از اين فتح و ظفر پر باد شد

شاد شد جانش كه بر شيران نر

يافت آسان نصرت و دست و ظفر

پس بدانستيم كو آزاد نيست‌

جز به دنيا دل خوش و دل شاد نيست‌

ور نه چون خندد كه اهل آن جهان‌

بر بد و نيك‌اند مشفق مهربان‌

اين بمُنگيدند در زير زبان‌

آن اسيران با هم اندر بحث آن‌

تا موكَّل نشنود بر ما جهد

خود سخن در گوش آن سلطان برد