شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧٦ - فسخ عزايم و نقضها جهت با خبر كردن آدمى را از آن كه مالك و قاهر اوست و گاه گاه عزم او را فسخ ناكردن و نافذ داشتن تا طمع او را بر عزم كردن دارد تا باز عزمش را بشكند تا تنبيه بر تنبيه بود

فَسخِ عزايم و نقض‌ها جهت با خبر كردن آدمى را از آن كه مالك و قاهر اوست و گاه گاه عزم او را فسخ ناكردن و نافذ داشتن تا طمع او را بر عزم كردن دارد تا باز عزمش را بشكند تا تنبيه بر تنبيه بود

ب ٤٤٧٠- ٤٤٦٠ فسخ عزايم: اشارت است به فرموده‌ى على (ع): «عَرَفتُ اللَّهَ سُبحانَهُ بِفَسخِ العَزائِمِ وَ حَلِّ العُقُودِ: خداى سبحان را شناختم از سست شدن عزيمت‌ها و گشوده شدن بسته‌ها.» (نهج البلاغه، كلمات قصار: ٢٥٠) امل كاشتن: آرزو كردن.

عُورى: كنايت از انجام نشدن. نامرادى.

(اگر آرزويى در دل او پديد نمى‌آورد و او در پى بر آوردن آن نمى‌افتاد و بدان نمى‌رسيد كجا بر او روشن مى‌شد كه از خود اختيارى ندارد.)