شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٢ - دعا و شفاعت دقوقى در خلاص كشتى

چون دقوقى آن قيامت را بديد

رحم او جوشيد و اشك او دويد

گفت يا رب منگر اندر فعلشان‌

دستشان گير اى شه نيكو نشان‌

خوش سلامتشان به ساحل باز بر

اى رسيده دست تو در بحر و بر

اى كريم و اى رحيم سرمدى‌

در گذار از بد سگالان اين بدى‌

اى بداده رايگان صد چشم و گوش‌

بى‌ز رشوت بخش كرده عقل و هوش‌

پيش از استحقاق بخشيده عطا

ديده از ما جمله كفران و خطا

اى عظيم از ما گناهان عظيم‌

تو توانى عفو كردن در حريم‌

ما ز آز و حرص خود را سوختيم‌

وين دعا را هم ز تو آموختيم‌

حرمت آن كه دعا آموختى‌

در چنين ظلمت چراغ افروختى‌

همچنين مى‌رفت بر لفظش دعا

آن زمان چون مادران با وفا

اشك مى‌رفت از دو چشمش و آن دعا

بى‌خود از وى مى بر آمد بر سما

آن دعاى بى‌خودان خود ديگر است‌

آن دعا زو نيست گفت داور است‌

آن دعا حق مى‌كند چون او فناست‌

آن دعا و آن اجابت از خداست‌

واسطه مخلوق نه اندر ميان‌

بى‌خبر ز آن لابه كردن جسم و جان‌

بندگان حق رحيم و بردبار

خوى حق دارند در اصلاح كار

مهربان بى‌رشوتان ياريگران‌

در مقام سخت و در روز گران‌

هين بجو اين قوم را اى مبتلا

هين غنيمت دارشان پيش از بلا