شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٢٥ - پيش رفتن دقوقى رحمة الله عليه به امامت

اين سبو را پنج سوراخ است ژرف‌

اندر او نه آب ماند خود نه برف‌

امر غُضُّوا غَضَّةً أبصارَكُم‌

هم شنيدى راست ننهادى تو سم‌

از دهانت نطق فهمت را برد

گوش چون ريگ است فهمت را خورد

همچنين سوراخ‌هاى ديگرت‌

مى‌كشاند آب فهم مضمرت‌

گر ز دريا آب را بيرون كنى‌

بى‌عوض آن بحر را هامون كنى‌

بى‌گه است ار نه بگويم حال را

مدخل اعواض را و ابدال را

كآن عوض‌ها و آن بدل‌ها بحر را

از كجا آيد ز بعد خرج‌ها

صد هزاران جانور زو مى‌خورند

ابرها هم از برونش مى‌برند

باز دريا آن عوض‌ها مى‌كشد

از كجا؟ دانند اصحاب رشد

چيست آن كوزه تن محصور ما

اندر او آب حواسّ شور ما

لوله‌ها بر بند و پُر دارش ز خم‌

گفت غُضُّوا عن هوا أبصارَكُم‌

لفظها و نام‌ها چون دام‌هاست‌

لفظ شيرين ريگ آب عمر ماست‌