شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣ - بقيه قصه متعرضان پيل بچگان

هر دهان را پيل بويى مى‌كند

گِردِ معده هر بشر بر مى‌تند

تا كجا يابد كباب پور خويش‌

تا نمايد انتقام و زور خويش‌[١]

گوشت‌هاى بندگان حق خورى‌

غيبت ايشان كنى كيفر بَرى‌

هان كه بوياى دهانتان خالق است‌

كى بَرد جان غير آن كو صادق است‌

واى آن افسوسيى كِش بوى گير

باشد اندر گور مُنكَر يا نكير

نه دهان دزديدن امكان ز آن مِهان‌

نه دهان خوش كردن از دارو دِهان‌

آب و روغن نيست مر رو پوش را

راهِ حيلت نيست عقل و هوش را

چند كوبد زخم‌هاى گُرزشان‌

بر سر هر ژاژخا و مُرزِشان‌

گُرزِ عزرائيل را بنگر اثر

گر نبينى چوب و آهن در صُوَر

هم به صورت مى‌نمايد گه گهى‌

ز آن همان رنجور باشد آگهى‌

گويد آن رنجور اى ياران من‌

چيست اين شمشير بر سارانِ من‌

ما نمى‌بينيم باشد اين خيال‌

چه خيال است اين كه اين هست ارتحال‌

چه خيال است اين كه اين چرخ نگون‌

از نهيب اين خيالى شد كنون‌

گُرزها و تيغ‌ها محسوس شد

پيش بيمار و سَرش منكوس شد

او همى‌بيند كه آن از بهر اوست‌

چشم دشمن بسته ز آن و چشمِ دوست‌

حرص دنيا رفت و چشمش تيز شد

چشم او روشن گَهِ خون ريز شد

مرغ بى‌هنگام شد آن چشم او

از نتيجه كبر او و خشم او

سَر بُريدن واجب آيد مرغ را

كو به غير وقت جنباند دَرا

هر زمان نزعى است جزو جانت را

بنگر اندر نزع جان ايمانت را