شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٢ - قصه خورندگان پيل بچه از حرص و ترك نصيحت ناصح

باشد. (حاشيه لاهوتى، بر ترجمه شرح مثنوى نيكلسون) از دست خود رهيدن: خودى را واگذاردن. كشتن هواى نفس را.

دف زدن مطربان از درون: كنايت از شور و نشاط درونى. اين شور و نشاط آنان را خوش مى‌دارد و به رقص و نشاط وا مى‌دارد.

هُو اذُن: گرفته از قرآن كريم است‌ وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ: و از آنان كسانى پيمبر را آزار مى‌دهند، و مى‌گويند او سرا پا گوش است. بگو گوش خوبى است شما را به خدا و مؤمنان ايمان مى‌آورد. (توبه، ٦١) مُرضِع: شير دهنده، كنايت از تربيت كننده. چنان كه بارها در مطاوى دفترها اشارت و تصريح فرموده است اوليا مقرّبان خداى‌اند و نزد او ارجى بزرگ دارند. اگر در ظاهر خوار و ژنده‌اند در نزد حق مقرَّب‌ترين بنده‌اند. اگر آنان را از بى‌ادبان رنجى رسد، خدا از آزار دهندگان كيفر كشد.

٣٣٠٨- ٣٣٠٦/ ١ ظاهرشان خموش است و دل‌هاشان از عشق خدا در جوش، با دنيا پرستان بيگانه‌اند و با حق آشنا، نفس را كشته‌اند و زنده‌اند به خدا.

(بوستان سعدى، ص ١١١)