شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤٢ - پيدا شدن استاره موسى

كرد عمران خويش پر خشم و تُرُش‌

رفت چون ديوانگان بى‌عقل و هُش‌

خويشتن را اعجمى كرد و براند

گفته‌هاى بس خشن بر جمع خواند

خويشتن را ترش و غمگين ساخت او

نردهاى باژگونه باخت او

گفتشان شاهِ مرا بفريفتيد

از خيانت وز طمع نشكيفتيد

سوى ميدان شاه را انگيختيد

آبِ روى شاه ما را ريختيد

دست بر سينه زديت اندر ضمان‌

شاه را ما فارغ آريم از غمان‌

شاه هم بشنيد و گفت اى خائنان‌

من بر آويزم شما را بى‌امان‌

خويش را در مضحكه انداختم‌

مال‌ها با دشمنان درباختم‌

تا كه امشب جمله اسرائيليان‌

دور ماندند از ملاقاتِ زنان‌

مال رفت و آبِ رو و كار خام‌

اين بود يارى و افعال كرام؟

سال‌ها ادرار و خلعت مى‌بريد

مملكت‌ها را مُسلّم مى‌خوريد

رايتان اين بود و فرهنگ و نجوم‌

طبل خوارانيد و مكّاريد و شوم‌

من شما را بر درم و آتش زنم‌

بينى و گوش و لبانتان بر كنم‌

من شما را هيزم آتش كنم‌

عيش رفته بر شما ناخوش كنم‌

سجده كردند و بگفتند اى خديو

گر يكى كرَّت ز ما چربيد ديو

سال‌ها دفع بلاها كرده‌ايم‌

وهم حيران ز آن چه ماها كرده‌ايم‌

فوت شد از ما و حملش شد پديد

نطفه‌اش جَست و رحم اندر خزيد

ليك استغفار اين روز ولاد

ما نگه داريم اى شاه و قباد

روز ميلادش رصد بنديم ما

تا نگردد فوت و نجهد اين قضا

گر نداريم اين نگه، ما را بكش‌

اى غلامِ راى تو افكار و هُش‌

تا به نُه مه مى‌شمرد او روز روز

تا نپرّد تير حكم خصم دوز

چون مكان بر لا مكان حمله برد[١]

سر نگون آيد ز خون خود خورد

چون زمين با آسمان خصمى كند

شوره گردد سر ز مرگى بر زند