شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٣ - حكايت

اى اسيران سوى ميدانگه رويد

كز شهنشه ديدن و جود است اميد

چون شنيدند مژده اسرائيليان‌

تشنگان بودند و بس مشتاقِ آن‌

حيله را خوردند و آن سو تاختند

خويشتن را بهر جلوه ساختند

همچنان كاينجا مغول حيله دان‌

گفت مى‌جويم كسى از مصريان‌

مصريان را جمع آريد اين طرف‌

تا در آيد آن كه مى‌بايد به كف‌

هر كه مى‌آمد بگفتا نيست اين‌

هين در آ خواجه در آن گوشه نشين‌

تا بدين شيوه همه جمع آمدند

گردن ايشان بدين حيلت زدند

شومى آن كه سوى بانگ نماز

داعِىَ اللَّه را نبردندى نياز

دعوت مكّارشان اندر كشيد

الحذر از مكر شيطان اى رشيد

بانگ درويشان و محتاجان بنوش‌

تا نگيرد بانگِ مُحتاليت گوش‌

گر گدايان طامع‌اند و زشت خو

در شكم خواران تو صاحب دل بجو

در تگ دريا گهر با سنگ‌هاست‌

فخرها اندر ميان ننگ‌هاست‌

پس بجوشيدند اسرائيليان‌

از پگه تا جانب ميدان دوان‌

چون به حيلتشان به ميدان بُرد او

روى خود بنمودشان بس تازه رو

كرد دل دارى و بخشش‌ها بداد

هم عطا هم وعده‌ها كرد آن قباد

بعد از آن گفت از براى جانتان‌

جمله در ميدان بخُسبيد امشبان‌

پاسخش دادند كه خدمت كنيم‌

گر تو خواهى يك مه اينجا ساكنيم‌