آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٧١٦ - ٣ - روزه

از آن قبيلى كه قرآن كريم در اين آيه مى‌فرمايد: «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‌ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ».[١]

بلكه اين‌جا فرصت ممتازى است كه بايد آن را غنيمت شماريم تا بتوانيم دقّت بيشتر و درستى در طبيعت خودمان و ارتباطمان با خدا و مردم داشته باشيم.

در حقيقت با كدام خشوع و فروتنى بر ما مسلّم شده است كه به ضعف خودمان در زير فشار ضرورت‌ها بر روى بدنمان نگاه كنيم: «وَ خُلِقَ الْإِنْسانُ ضَعِيفاً»[٢]

و چه عظمت و چه احسانى است، ما بابت هردوى آنها به خدا وام داريم كه بر ما اين روشنى و نور را مرحمت كرده است: «وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‌ ما هَداكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ»[٣]

[١] - بقره( ٢) آيه ١٥٥: به‌طور مسلّم ما همه شما را با امورى هم‌چون ترس و گرسنگى و زيان مالى و جانى و كمبود ميوه‌ها آزمايش مى‌كنيم، و بشارت ده! صابران و پايداران را.

[٢] - نساء( ٤) آيه ٢٨: انسان ضعيف آفريده شده است.

[٣] - بقره( ٢) آيه ١٨٥: تا خدا را به خاطر اين‌كه شما را هدايت كرده، بزرگ بشمريد و شايد شكر نعمت‌هاى او را بگذاريد.