آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٥٧٨ - ب - نيت خوب

پاداش متبلور است. اين موضع‌گيرى است كه تنها بر عمل مباح سرگرم نشده است، بدون اين‌كه در آن يك خير اخلاقى سراغ داشته باشد كه سزاوار جستن و انجام دادن باشد، بلكه پى‌گيرى مى‌كند و همواره هدفش اجراى عمل است؛ چه امرى باشد كه ذاتا واجب است و يا عملى است كه باعث كمال مى‌شود.

علاوه بر اين، پاكى به معناى اعمّ اخلاقى در ديدگاه ما منحصر بر آن است كه مخالف شرع نباشد، و ما به‌طور كلّى اوامر آن را اجرا كنيم، فرقى نمى‌كند كه اراده اجراى آن را داشته باشيم. به اين ترتيب كه بر خود مجاز بدانيم آن‌چه را كه او مجاز دانسته است.

جز اين‌كه، اين تطبيق باطنى حتّى آن‌كه در بالاترين پلّكان نردبان قرار دارد، در آن‌چه مربوط به هدف مستقيم و مباشر است، اين تطبيق و مطابقت از جهت غايى نيز مشتمل بر نمونه‌هاى زيادى است كه علماى اخلاق ما اهتمام زيادى بر تفاوت گذاشتن بين انگيزه‌هاى مختلف دارند و بعضى خواسته‌اند آنها را به شكل پلّكان نردبانى مرتّب كنند.