شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢٢ - جواب گفتن مهمان ايشان را و مثل آوردن به دفع كردن حارس كشت به بانگ دف از كشت، شترى را كه كوس محمودى بر پشت او زدندى

ب ٤١١٢- ٤٠٩٦ قُربانِ لا: «لا» را مى‌توان مخفّفِ لا اله الّا اللَّه گرفت. (من عاشقم كشته‌اى هستم كه يكتا پرستى قربانيم كرده است.) من غير از خدا به چيزى عشق نمى‌ورزم. نظير:

(خاقانى)[١] و مى‌توان «لا» را به معنى لا شى‌ء، گرفت. كشته‌اى‌ام كه چيزى از من نمانده است. فانى در حق.

نوبتگه: جاى نواختن طبل به هنگام. (جان من پذيراى بلاست. من بلا را به جان خريده‌ام.) اسماعيليان: پيروان حسن صباح كه از مرگ نمى‌هراسيدند و با كشتار مردم بيم در دل‌ها افكنده بودند.

بى‌حَذَر: بى‌باك. كه از چيزى نهراسند.

اسماعيل: فرزند ابراهيم (ع). كه چون پدر بدو فرمود در خواب ديدم تو را سر مى‌بريدم، گفت هر چه تو را فرمان داده‌اند چنان كن. (صافات، ١٠٢) از سر آزاد بودن: سر را به چيزى نشمردن، در بند زندگى جسمانى نبودن.

قُل تعالوا: بگو بياييد. و در آن اشارتى است به آيه ١٥١ سوره انعام.

٢٦٩٤/ ١ (نگاه كنيد به: شرح بيت ٢٦٩٤/ ١) جَادَ فِى السَّلَف:

[١] تذكر دكتر سجادى