شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧١٢ - با خويش آمدن عاشق بىهوش و روى آوردن به ثنا و شكر معشوق

خلق ديوانه شدند از شوق او

از فراق حال و قال و ذوق او

من چو با سودائيانش محرمم‌

روز و شب اندر قفص در مى‌دمم‌

سخت مست و بى‌خود و آشفته‌اى‌

دوش اى جان بر چه پهلو خفته‌اى‌

هان و هان هُش دار بر نآرى دمى‌

اوّلا برجه طلب كن محرمى‌

عاشق و مستى و بگشاده زبان‌

اللَّه اللَّه اشترى بر ناودان‌

چون ز راز و ناز او گويد زبان‌

يا جَميِل السَّتر خوانَد آسمان‌

ستر چه در پشم و پنبه آذر است‌

تا همى‌پوشيش او پيداتر است‌

چون بكوشم تا سرش پنهان كنم‌

سر بر آرد چون علم كاينك منم‌

رَغم انفم گيردم او هر دو گوش‌

كاى مُدمَّغ چونش مى‌پوشى بپوش‌

گويمش رو گر چه بر جوشيده‌اى‌

همچو جان پيدايى و پوشيده‌اى‌

گويد او محبوس خُنب است اين تنم‌

چون مى اندر بزم خُنبك مى‌زنم‌

گويمش ز آن پيش كه گردى گرو

تا نيايد چوب آفتِ مستى برو

گويد از جام لطيف آشام من‌

يار روزم تا نماز شام من‌

چون بيايد شام و دزد جام من‌

گويمش وا ده كه نآمد شام من‌

ز آن عرب بنهاد نام مَى مُدام‌

ز آن كه سيرى نيست ميخور را مدام‌

عشق جوشد باده تحقيق را

او بود ساقى نهان صدّيق را

چون بجويى تو به توفيق حَسَن‌

باده آب جان بود ابريق تن‌

چون بيفزايد مى توفيق را

قوّت مى بشكند ابريق را

آب گردد ساقى و هم مست آب‌

چون؟ مگو وَ اللَّه أعلَم بِالصَّواب‌

پرتو ساقى است كاندر شيره رفت‌

شيره بر جوشيد و رقصان گشت و زفت‌

اندر اين معنى بپرس آن خيره را

كه چنين كى ديده بودى شيره را

بى‌تفكّر پيش هر داننده هست‌

آن كه با شوريده شوراننده هست‌