شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٣ - جمع آمدن اهل آفت هر صباحى بر در صومعه عيسى

آزمودى تو بسى آفاتِ خويش‌

يافتى صحّت از اين شاهانِ كيش‌

چند آن لنگىّ تو رهوار شد؟

چند جانت بى‌غم و آزار شد؟

اى مغفَّل رشته‌اى بر پاى بند

تا ز خود هم گم نگردى اى لَوَند

ناسپاسى و فراموشىِّ تو

ياد ناورد آن عسل نوشى تو

لاجرم آن راه بر تو بسته شد

چون دل اهل دل از تو خسته شد

زودشان درياب و استغفار كن‌

همچو ابرى گريه‌هاى زار كن‌

تا گلستانشان سوى تو بشكفد

ميوه‌هاى پخته بر خود واكَفد

هم بر آن در گرد، كم از سگ مباش‌

با سگِ كهف ار شُدستى خواجه تاش‌

چون سگان هم مر سگان را ناصح‌اند

كه دل اندر خانه اوّل ببند

آن درِ اوّل كه خوردى استخوان‌

سخت گير و حق گزار آن را ممان‌

مى‌گزندش تا ز ادب آن جا رود

وز مقام اوّلين مُفلح شود

مى‌گزندش كاى سگِ طاغى برو

با ولىّ نعمتت ياغى مشو

بر همان در همچو حلقه بسته باش‌

پاسبان و چابك و برجسته باش‌

صورت نقضِ وفاى ما مباش‌

بى‌وفايى را مكن بى‌هوده فاش‌

مر سگان را چون وفا آمد شعار

رو سگان را ننگ و بد نامى ميار

بى‌وفايى چون سگان را عار بود

بى‌وفايى چون روا دارى نمود؟