شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٠ - رسيدن خواجه و قومش به ده و ناديده و ناشناخته آوردن روستايى ايشان را

٢١٤/ ٤ مرگ: نفى همه اوصاف خودى. فانى شدن در حق.

٣٨٣٦/ ٦ خَضِر: نگاه كنيد به: شرح بيت ٣٥٠٢/ ٢.

خضر جان: كه هميشه زنده است. زنده جاويد كه مرگ ندارد.

در خيك دميدن: استعارت از برونِ پر آوازه و درونِ تهى بودن.

٣١٥٩/ ٢ كوزه از برف ساختن: استعارت از خرسند بودن به خيال‌هاى باطل.

شتا: زمستان.

تعريض به دعويدارانى است كه براى فريفتن نادانان دكانى باز كرده، خود را رسيده به حق دادند، حالى كه از حق خبر ندارند. مست هواى‌اند و از عشق خدا سخن مى‌سرايند.

در خواب غرورند و از حقيقت دور. خويش را مجذوب حق وانمايند و فريفته‌ى دنيااند.

به خيال باطل شاد ليكن در دست چه دارند جز باد. و داستان آينده تمثيلى است از اين مدعيان.