شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٦ - رسيدن خواجه و قومش به ده و ناديده و ناشناخته آوردن روستايى ايشان را

بعدِ ماهى چون رسيدند آن طرف‌

بى‌نوا ايشان ستوران بى‌علف‌

روستايى بين كه از بد نيّتى‌

مى‌كند بَعدَ اللُتَيَّا وَ الَّتِى‌

روى پنهان مى‌كند ز ايشان به روز

تا سوى باغش بنگشايند پوز

آن چنان رُو كه همه زرق و شر است‌

از مسلمانان نهان اولى تر است‌

روى‌ها باشد كه ديوان چون مگس‌

بر سرش بنشسته باشند چون حَرَس‌

چون ببينى روى او در توفتند

يا مبين آن رو چو ديدى خوش مَخند

در چنان روى خبيث عاصيه‌

گفت يزدان نَسفَعَن بِالنَّاصِيَه‌

چون بپرسيدند و خانه‌اش يافتند

همچو خويشان سوى در بشتافتند

در فرو بستند اهل خانه‌اش‌

خواجه شد زين كژ روى ديوانه‌وش‌

ليك هنگام درشتى هم نبود

چون در افتادى به چَه تيزى چه سود؟

بر درش ماندند ايشان پنج روز

شب به سرما روز خود خورشيد سوز

نه ز غفلت بود ماندن نه خرى‌

بلكه بود از اضطرار و بى‌خرى‌

با لئيمان بسته نيكان ز اضطرار

شير مُردارى خورد از جوع زار

او همى‌ديدش همى‌كردش سلام‌

كه فلانم من مرا اين است نام‌

گفت باشد من چه دانم تو كيى‌

يا پليدى يا قرين پاكيى‌

گفت اين دم با قيامت شد شبيه‌

تا برادر شد يَفِرُّ مِن أخِيه‌

شرح مى‌كردش كه من آنم كه تو

لوت‌ها خوردى ز خوان من دُو تو

آن فلان روزت خريدم آن متاع‌

كُلُّ سِرٍّ جاوَزَ الاثنَينِ شاعَ‌

سِرِّ مِهر ما شنيدستند خَلق‌

شرم دارد رو چو نعمت خورد حلق‌

او همى‌گفتش چه گويى تُرَّهات‌

نه تو را دانم نه نام تو نه جات‌