شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦٢ - رسيدن بانگ طلسمى نيم شب مهمان مسجد را

آن زرى كين زر از آن زر تاب يافت‌

گوهر و تا بندگى و آب يافت‌

آن زرى كه دل از او گردد غنى‌

غالب آيد بر قمر در روشنى‌

شمع بود آن مسجد و پروانه او

خويشتن در باخت آن پروانه خو

پر بسوخت او را و ليكن ساختش‌

بس مبارك آمد آن، انداختش‌

همچو موسى بود آن مسعود بخت‌

كآتشى ديد او به سوى آن درخت‌

چون عنايت‌ها بر او موفور بود

نار مى‌پنداشت و خود آن نور بود

مردِ حق را چون ببينى اى پسر

تو گمان دارى بر او نارِ بشر

تو ز خود مى‌آيى و آن در تو است‌

نار و خار ظنّ باطل اين سو است‌

او درخت موسى است و پُر ضيا

نور خوان نارش مخوان بارى بيا

نه فطام اين جهان نارى نمود

سالكان رفتند و آن خود نور بود

پس بدان كه شمع دين بر مى‌شود

اين نه همچون شمع آتش‌ها بود

اين نمايد نور و سوزد يار را

و آن به صورت نار و گل زُوّار را

اين چو سازنده ولى سوزنده‌اى‌

و آن گهِ وُصلت دل افروزنده‌اى‌

شكلِ شعله نور پاك سازوار

حاضران را نور و دوران را چو نار