شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٤٤ - بيان آن كه رفتن انبيا و اوليا به كوهها و غارها جهت پنهان كردن خويش نيست و جهت خوف تشويش خلق نيست بلكه جهت ارشاد خلق است و تحريض بر انقطاع از دنيا به قدر ممكن

آن كه گويند اوليا در كُه بُودند

تا ز چشمِ مردمان پنهان شوند

پيش خلق ايشان فراز صد كُه‌اند

گام خود بر چرخ هفتم مى‌نهند

پس چرا پنهان شود كُه جو بود

كو ز صد دريا و كُه ز آن سو بود

حاجتش نبود به سوى كُه گريخت‌

كز پيَش كُرّه فلك صد نعل ريخت‌

چرخ گرديد و نديد او گَردِ جان‌

تعزيت جامه بپوشيد آسمان‌

گر به ظاهر آن پرى پنهان بود

آدمى پنهان‌تر از پريان بود

نزد عاقل ز آن پرى كه مُضمر است‌

آدمى صد بار خود پنهان‌تر است‌

آدمى نزديك عاقل چون خفى است‌

چون بود آدم كه در غيب او صفى است‌

صد هزاران پادشاهان نهان‌

سر فرازان‌اند ز آن سوى جهان‌

نامشان از رشك حق پنهان بماند

هر گدايى نامشان را بر نخواند