شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣٢ - تمثيل گريختن مؤمن و بىصبرى او در بلا، به اضطراب و بىقرارى نخود و ديگر حوايج در جوش ديگ و بر دويدن تا بيرون جهند

در بستان خنديدن: در بلا شكيبا بودن، تحمل آزمايش كردن.

در احيا در آمدن: استعارت از گذشتن از صفات جسمانى و جان گرديدن.

شير بودن: اشارت است بدان چه مايه تغذيه و رشد است در مرحله كودكى.

شير بيشه شدن: انسان الهى گشتن.

از صفات رستن: اشارت است به وجود موجودات در علم بارى تعالى كه هر يك از اعيانِ صور اسماء حسنى‌اند و در صفات باز رفتن كما بَدَأكم تعودون. (شرح سبزوارى)

٣١٦٨، ٣١٦٦، ٣١٦٥/ ١ اقتُلونى: نگاه كنيد به: شرح بيت ٣٩٣٤/ ١.

قوت ملك: فرشتگان را نفس بهيمى نيست، بدين رو نيازى به خوراك ندارند. دسته‌هايى هستند و هر دسته را وظيفه‌اى است از تسبيح و تقديس حق تعالى.

مقام ديگر: نيكلسون اين ارجاع را به بيت ٣١/ ٥ داده است.

تجارت كردن: انقروى آن را اشارت به آيه ١٦ سوره بقره گرفته است‌ أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى‌ فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ. و در شرح نيكلسون نيز آمده است ولى درست نيست، مقصود از تجارت كردن زيستن در دنياست و ورزيدن اعمال و به دست آوردن نتيجه براى آن جهان.

نخود در اين بيت‌ها رمز سالكى است، كه با تحمل رياضت مرحله‌اى را مى‌پيمايد و به مرحله ديگر درمى‌آيد و در پيمودن اين مرحله‌ها و تحمل رياضت‌ها و آزمايش‌ها تسليم است و شادان، تا بدان جا رسد كه صفات حيوانى را در خود بكشد و حيات تازه يابد. بميرد تا به دوست زنده ماند.