شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣٠ - تمثيل گريختن مؤمن و بىصبرى او در بلا، به اضطراب و بىقرارى نخود و ديگر حوايج در جوش ديگ و بر دويدن تا بيرون جهند

تو را تنت خوشه است و پيرى خزان‌

خزان تو بر خوشه تنت زد

اندر انبان مى‌فشارد نيك و بد

دانه‌هاى دُرّ و حبّاب نخود

ز آن كه اين دَم‌ها چه گر نالايق است‌

رحمت من بر غضب هم سابق است‌

باز لطف آيد براى عذر او

كه بكردى غسل و برجَستى ز جو

گويد اى نخود چريدى در بهار

رنج مهمان تو شد نيكوش دار

تا كه مهمان باز گردد شكر ساز

پيش شه گويد ز ايثار تو باز

تا به جاى نعمتت منعم رسد

جمله نعمت‌ها برد بر تو حسد

من خليلم تو پسر پيش بِچُك‌

سر بنه إنِّى أرانِى أذبَحُك‌

سر به پيش قهر نه دل برقرار

تا ببرّم حلقت اسماعيل وار

سر ببرّم ليك اين سر آن سرى است‌

كز بريده گشتن و مُردن برى است‌

ليك مقصود ازل تسليم توست‌

اى مسلمان بايدت تسليم جُست‌

اى نخود مى‌جوش اندر ابتلا

تا نه هستى و نه خود ماند تو را