شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢٤ - جواب گفتن مهمان ايشان را و مثل آوردن به دفع كردن حارس كشت به بانگ دف از كشت، شترى را كه كوس محمودى بر پشت او زدندى

ب ٤١٢٥- ٤١١٣ اللَّهُ اشتَرَى:

٢٧٠٩/ ١ (نگاه كنيد به: شرح بيت ٢٧٠٩/ ١) ثمن: بها.

اولى بودن: ترجيح داشتن، دل پذير بودن.

پر پا شدن: به جاى پا با پر سير كردن. به شتاب رفتن. (هنگامى كه به علم رسيد، سير او سريع‌تر مى‌شود و از علم سوى يقين مى‌رود).

مفتَتَن: (اسم مفعول از افتادن) اين واژه به معنى‌هاى چند در نظم و نثر فارسى به كار رفته است: در فتنه افتاده، شيفته، فريفته، جاى فتنه. يكى از معنى‌هاى افتادن، در فتنه افتادن (آزمايش شدن) است. پس معنى اين است: در راهى كه به وسيله سالكان آزمايش شده مسلم گرديده است كه در كشف حقيقت، علم از گمان برتر و از يقين فروتر است.

ألهَيكُم: اشارت است به سوره تكاثر: أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ. كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ. ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ. كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ. ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَيْنَ الْيَقِينِ: فزونى جستن شما را سر گرم گرداند تا آن جا كه گورستان‌ها را زيارت كرديد. نه چنين است. زودا كه بدانيد. پس نه چنين است. زودا كه بدانيد نه چنين‌