شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦١٧ - گفتن شيطان قريش را كه به جنگ احمد آييد كه من يارىها كنم و قبيله خود را به يارى خوانم و وقت ملاقات صفين گريختن

ز آن عوانِ سِر شدى دزد و تباه‌

تا عوانان را به قهر توست راه‌

در خبر بشنو تو اين پند نكو

بَينَ جَنبَيكُم لَكُم أعدَى عَدُو

طمطراق اين عدو مشنو گريز

كو چو ابليس است در لجّ و ستيز

بر تو او از بهر دنيا و نبرد

آن عذاب سرمدى را سهل كرد

چه عجب گر مرگ را آسان كند؟

او ز سحر خويش صد چندان كند

سحر، كاهى را به صنعت كُه كند

باز كوهى را چو كاهى مى‌تند

زشت‌ها را نغز گرداند به فن‌

نغزها را زشت گرداند به ظن‌

كار سحر اين است كو دم مى‌زند

هر نفس قلب حقايق مى‌كند

آدمى را خر نمايد ساعتى‌

آدمى سازد خرى را و آيتى‌

اين چنين ساحر درون توست و سِر

إنَّ فِى الوَسواسِ سِحراً مُستَتِر

اندر آن عالم كه هست اين سحرها

ساحران هستند جادويى گشا

اندر آن صحرا كه رُست اين زهرِ تَر

نيز روييده است ترياق اى پسر

گويدت ترياق از من جو سپر

كه ز زهرم من به تو نزديك‌تر

گفتِ او سحر است و ويرانى تو

گفتِ من سحر است و دفع سحر او

هر موكَّل را موكَّل مختفى است‌

ور نه او در بند سگ طبعى ز چيست؟

مردم نفس از درونم در كمين‌

از همه مردم بتر در مكر و كين‌