شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٠٣ - جواب گفتن عاشق عاذلان را

گفت او اى ناصحان من بى‌ندم‌

از جهان زندگى سير آمدم‌

مَنبَلى‌ام زخم جو و زخم خواه‌

عافيت كم جوى از مَنبل به راه‌

منبلى نى كو بود خود برگ جو

منبلى‌ام لاابالى مرگ جو

منبلى نى كو به كف پول آورد

منبلى چُستى كزين پل بگذرد

آن نه كو بر هر دكانى بر زند

بل جَهَد از كَون و كانى بر زند

مرگ شيرين گشت و نقلم زين سرا

چون قفص هشتن پريدن مرغ را

آن قفص كه هست عين باغ در

مرغ مى‌بيند گلستان و شجر

جوق مرغان از برون گرد قفص‌

خوش همى‌خوانند ز آزادى قِصص‌

مرغ را اندر قفص ز آن سبزه‌زار

نه خورش مانده است و نه صبر و قرار

سر ز هر سوراخ بيرون مى‌كند

تا بود كين بند از پا بر كند

چون دل و جانش چنين بيرون بود

آن قفص را در گشايى؟ چون بود

نه چنان مرغ قفص در اندهان‌

گرد بر گردش به حلقه گربگان‌

كى بود او را در اين خوف و حَزَن‌

آرزوى از قفص بيرون شدن‌

او همى‌خواهد كزين ناخوش حَصَص‌

صد قفص باشد بگيرد اين قفص‌

تن كه لاغر بود، بود منبل‌

پس چو فربه شود، شود كاهل‌