شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٩ - رو نهادن آن بنده عاشق سوى بخارا

رو نهاد آن عاشق خونابه ريز

دل طپان سوى بخارا گرم و تيز

ريگ آمون پيش او همچون حرير

آب جيحون پيش او چون آبگير

آن بيابان پيش او چون گلستان‌

مى‌فتاد از خنده او چون گل سِتان‌

در سمرقند است قند امّا لبش‌

از بخارا يافت و آن شد مذهبش‌

اى بخارا عقل افزا بوده‌اى‌

ليكن از من عقل و دين بربوده‌اى‌

بدر مى‌جويم از آنم چون هلال‌

صدر مى‌جويم در اين صفِّ نِعال‌

چون سواد آن بخارا را بديد

در سواد غم بياضى شد پديد

ساعتى افتاد بى‌هوش و دراز

عقل او پرّيد در بُستانِ راز

بر سر و رويش گلابى مى‌زدند

از گلاب عشقِ او غافل بُدند

او گلستانى نهانى ديده بود

غارت عشقش ز خود ببريده بود

تو فسرده در خور اين دم نه‌اى‌

با شكر مقرون نه‌اى گر چه نيى‌

رخت عقلت با تو است و عاقلى‌

كز جنوداً لَم تَرَوها غافلى‌

ايمنى و بيم دنيا همسر يكديگرند

ريگ آموى است بيم و ايمنى رود فرات‌

ريگ آموى و درشتى راه او

زير پايم پرنيان آيد همى‌