شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٤ - لاابالى گفتن عاشق، ناصح و عاذل را از سر عشق

٣٦٥٩/ ٦ دانشمند تو: كنايت از دارنده علم ظاهرى.

بو حنيفه: نعمان ثابت (تولد ٨٠ ه. ق، وفات ١٥٠) پيشواى حنيفان.

شافعى: محمد بن ادريس (تولد ١٥٠ ه. ق، وفات ٢٠٤) پيشواى شافعيان.

درس نكردن: نياموختن، فرا نگرفتن. نظير:

٥٠٦/ ٤

تهديد به كشتن كردن: ابن فارض راست در اين معنى:

(ديوان ابن فارض، ص ٥٧) (من به ترساندن از مرگ خوى گرفته‌ام، حالى كه اركان جز من، از بيم آن درهم ريخت.) عَشرَةً أمثالَها: گرفته از قرآن كريم است: «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها:

آن كه كار نيك كرده او را ده برابر است.» (انعام، ١٦٠)

٢٤٥/ ١ اقتُلُونى: گفته حلاج است. (نگاه كنيد به: شرح بيت ٣٩٣٤/ ١ به بعد) يا مُنِيرَ الخَدّ ...: اى رخشنده رخسار، اى روان جاودانى، جان مرا بگير و ديدار نصيبم گردان.

لِى حَبيبٌ ...: مرا دوستى است كه دوستى او درونم را بريان مى‌كند. اگر خواهد بر ديده من راه رود، رود.

بيم مرگ كسانى راست كه زندگى را تنها در اين جهان مى‌بينند، آن كه خدا را شناخته است و به او عشق مى‌ورزد، از مردن تن باكى ندارد. بلكه مردن تن را رها شدن از قفس و سفر به زندگى جاويد مى‌داند. او چنان مجذوب محبوب است كه خواهد در راه او كشته‌