شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٣٠ - جواب حمزه مر خلق را

ب ٣٤٩٢- ٣٤٨٠ نار: آتش دوزخ.

نور: كنايت از روشنى ايمان.

نُورُكَ أطفَأَ: نگاه كنيد به: شرح بيت ٣٧٠٠/ ١.

نَحنُ الشَّكُور: ما سپاس گزاريم. (جمله‌اى است از زبان آتش دوزخ خطاب به مؤمن.) به دست كردن: تحصيل كردن.

آتش: كنايت از شهوت.

كشتن آب آتش را: نگاه كنيد به: شرح بيت ٣٦٩٦/ ١.

مرغابيان: استعارت از مردان خدا.

(ديوان كبير، ب ٤٩١٨- ٤٩١٩) مرغ خاكى: استعارت از دعويداران تهى از حقيقت.

آب و روغن: مثلى است براى ناآميخته شدن دو چيز مخالف با يكديگر.

(سنايى، به نقل از امثال و حكم) وسوسه: آن چه شيطان به خاطر آدمى اندازد.

وحى: در اصطلاح آن چه از جانب خدا به وسيله فرشته بر دل پيمبر افتد. و در بيت مورد بحث مقصود خاطره‌هاى روحانى است. چنان كه در حديث است: «إنَّ لِلشّيطانِ لَمَّةً بابنِ آدمَ و لِلملك لَمَّة فأما لَمَّةُ الشّيطانِ فايعادٌ بالشر و تكذيب بالحق و اما لمةُ المَلَك فايعاد بالخير و تصديق بالحق: شيطان را با فرزند آدم بر خوردى است و فرشته را برخوردارى.

بر خورد شيطان بيم دادن است به بدى و دروغ خواندن راست، و بر خورد ملك وعده‌