شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١٨ - حكايت آن زنى كه فرزندش نمىزيست بناليد، جواب آمد كه آن عوض رياضت توست و به جاى جهاد مجاهدان است تو را

آن زنى هر سال زاييدى پسر

بيش از شش مه نبودى عمروَر

يا سه مه يا چار مه گشتى تباه‌

ناله كرد آن زن كه افغان اى اله‌

نه مهم بار است و سه ماهم فَرَح‌

نعمتم زوتر رَو از قوسِ قزح‌

پيش مردان خدا كردى نفير

زين شكايت آن زن از درد نَذير

بيست فرزند اين چنين در گور رفت‌

آتشى در جانشان افتاد تفت‌

تا شبى بنمود او را جَنَّتى‌

باقيى سبزى خوشى بى‌ضَنَّتى‌

باغ گفتم نعمت بى‌كيف را

كاصل نعمت‌هاست و مجمع باغ‌ها

ور نه لا عَينٌ رَأت چه جاى باغ‌

گفت نور غيب را يزدان چراغ‌

مثل نبود آن مثال آن بود

تا برد بوى آن كه او حيران بود

حاصل آن زن ديد آن را مست شد

ز آن تجلّى آن ضعيف از دست شد

ديد در قصرى نبشته نام خويش‌

آنِ خود دانستش آن محبوب كيش‌

بعد از آن گفتند كين نعمت و راست‌

كو به جان بازى بجز صادق نخاست‌

خدمت بسيار مى‌بايست كرد

مر تو را تا بر خورى زين چاشت خورد

چون تو كاهل بودى اندر التجا

آن مصيبت‌ها عوض دادت خدا

گفت يا رب تا به صد سال و فزون‌

اين چنينم دِه بريز از من تو خون‌

اندر آن باغ او چو آمد پيش پيش‌

ديد در وى جمله فرزندان خويش‌

گفت از من گُم شد از تو گم نشد

بى‌دو چشم غيب كس مردم نشد

تو نكردى فصد و از بينى دويد

خون افزون تا ز تب جانت رهيد

مغز هر ميوه به است از پوستش‌

پوست دان تن را و مغز آن دوستش‌